روايات ديگر وارد است « 1 » . [ اهميت اخلاص و حضور قلب از ديدگاه آيات و روايات ] و از حضرت باقر العلوم - عليه السلام - منقول است كه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه وآله - فرمود : « وقتى كه بندهء مؤمن در نماز مىايستد ، خداى تعالى به او نظر مىافكند - يا فرمود كه خداى تعالى اقبال بر او مىكند - تا آن‌كه منصرف شود و رحمت بر او سايه افكند از بالاى سرش تا افق آسمان ، و ملائكه او را احاطه كنند از اطرافش تا آسمان ؛ و خداى تعالى ملكى را موكّل او كند كه بالاى سرش بايستد و بگويد : " اى مصلّى اگر بدانى كى نظر مىكند به سوى تو و با كى مناجات مىكنى ، توجّه به غير نمىكنى و از اين موضع خود مفارقت نمىكنى ابداً " » « 2 » . و براى اهل معرفت اين حديث شريف كفايت مىكند . خدا مىداند كه در اين اقبال حق به بنده چه كرامت‌ها و انوارى است كه به عقول بشر درست نيايد ، و به قلب احدى خطور نكند . و از جناب اميرالمؤمنين - عليه السلام - حديث شده كه : « خوشا به حال آن كس كه خالص كند براى خدا عبادت و دعا را ، و مشغول نشود قلبش به آن چيزى كه چشمش مىبيند ، و فراموش نكند ذكر خدا را به واسطهء آن چيزى كه گوش‌هايش مىشنود ، و محزون نشود دل او به‌آنچه كه به‌غير عطا شده است » « 3 » . و از حضرت صادق در تفسير آيهء شريفهء إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ « 4 » روايت شده كه فرمود : « سليمْ آن است كه ملاقات كند پروردگار خود را در صورتى كه

--> ( 1 ) - ر . ك : بحار الأنوار ، ج 81 ، ص 238 ، حديث 18 ، 21 ، 26 ، 31 ، 48 و 66 . ( 2 ) - المصنّفات الأربعة ، التنبيهات العليّة ، ص 22 ؛ بحار الأنوار ، ج 81 ، ص 260 ، حديث 59 . ( 3 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 16 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الإخلاص » ، حديث 3 . ( 4 ) - « . . . جز آن كس كه با قلب سليم نزد خدا بيايد » ( الشعراء ( 26 ) : 89 )